Ustawa o łagodzeniu skutków kryzysu, która weszła w życie 22 sierpnia 2009 roku wprowadziła istotne zmiana w prawie pracy dotyczy zasad zawierania umów o pracę na czas określony.

Do umów tego typu stosowany jest art. 251 Kodeksu pracy, zgodnie z którym trzecia z kolei umowa o pracę na czas określony, zawarta między tymi samymi stronami stosunku pracy, ulega przekształceniu z mocy prawa w umowę na czas nieokreślony, jeżeli przerwy pomiędzy poszczególnymi umowami nie przekroczyły miesiąca. Przepis ten nie może być stosowany do umów na czas określony trwających w dniu wejścia w życie omawianej ustawy. Otóż zgodnie z art. 13 w/w ustawy okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 24 miesięcy. Za kolejną umowę na czas określony uważa się umowę zawartą przed upływem 3 miesięcy od rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy zawartej na czas określony. Jeżeli termin rozwiązania umowy o pracę na czas określony, zawartej przed dniem wejścia w życie ustawy, przypadnie po dniu 31 grudnia 2011 r., umowa rozwiąże się z upływem czasu, na który została zawarta.